Uit met Abdelaziz

Geplaatst op juni 4, 2013

Woordendief

Deze herfst kom ik Abdelaziz thuis voorlezen via de VoorleesExpress. Een landelijk initiatief dat een aantal nobele doelen heeft. Ik doe vooral mee om het plezier in lezen door te geven. Farida, zijn moeder, doet mee in de hoop dat oogappeltje Zizou beter Nederlands gaat spreken.
De eerste kennismaking verliep wonderbaarlijk. Abdelaziz, de enige aanwezige zonder doel, vertelde honderduit over het verhaal in het boek. Nog voor ik een letter gelezen had. Niet dat hij het boek kende, hij bedacht het ter plekke. Als tussendoortje wilde hij wel een lied zingen. Ab zong over de dieren op het boek ‘Wat zie je in de zee’. Aan meezingen hoefde ik niet te denken, hij gaf een primeur. Zijn moeder en ik keken elkaar breed lachend aan. Dit werd een semester om te smullen.
Vandaag wandelen we samen naar de dichtstbijzijnde bibliotheek. In het tempo van de jongste (vijf) is dat toch twintig minuten ver weg. Een wereldreis. Abdelaziz ziet vooral auto’s en velgen. ‘Kijk, die heeft zwarte velgen! Hier, dit is een Mercedes.’ Hij houdt ook erg van straatnaamborden. We kunnen geen bord passeren of hij herinnert ons er aan. We stoppen op elke hoek en vertellen hoe de straat heet. We komen langs de Jan Heijnslaan, de Buijs Ballotstraat, de Musschenbroekstraat. We wonen in een buurt vol geleerden uit de vorige eeuw. Geen idee wie het zijn en, gelukkig voor ons, is Abdelaziz ook niet benieuwd.
Onderweg vraag ik of Ab weet wat voor boeken hij wil gaan lenen. Hij zegt: ‘Ik wil een boek over een spin en één over de weg en een boek over een boom.’ Blijkbaar kijkt hij in de rondte om op ideeën te komen. Mama zegt dat Zizou thuis al een boek over een spin heeft. Maar daar gaan we ons niets van aantrekken straks.
Eerst mag hij alle boeken die we gelezen hebben inleveren. Het krukje staat voor hem klaar. Met grote vaart stuurt hij de boeken de lopende band op. Het is een hele stapel maar het blijft een leuk spel. Abdelaziz rukt vervolgens een stel nieuwe boeken van de plank. Farida zegt: ‘Eerst kijken, goed zoeken en dan pas pakken.’ Maar nee, dat past niet bij vijf jaar en voor het eerst in de boekensnoepwinkel. Hij kiest met snelle blik: Platvoetje, Bob de Bouwer, Balotje en Ik voel een voet. Hij herkent ‘Hotze de botskabouter’ en laat hem mij enthousiast zien. Bladert erdoor en zet het boek terug. Toch selectief, op zijn manier. In een mum van tijd hebben we genoeg ingeladen. Dan komen we langs een tafel met boeken over voertuigen. Halt, dit is mooi. Dit is wat Abdelaziz echt wil, je ziet het aan zijn snoet. Een boek met een gigantisch grote Amerikaanse truc voorop. Auto’s! Direct daarop volgt het boek over vliegtuigen. Geen twijfel, dit moet ook mee. De tekst en informatie in deze boeken is voor hem te moeilijk. Dat wordt plaatjes kijken en ik verkneukel me over de avonturen die Ab er ongetwijfeld bij zal verzinnen. Mij zal het niet verbazen als het autoboek vanavond mee gaat naar bed. Zoals mijn dochter ooit haar nieuwe schoenen niet meer uitdeed, zelfs niet om te slapen. Natuurlijk vergeten we het boek over de spin niet. Wat geweldig, als een mens zelf mag kiezen.
We doen bij mij thuis koffie. Zizou tekent op het schoolbord. Farida en ik mogen onze vinger opsteken en raden.
Een auto? Nee.
Een lange auto? Nee.
Een trein? Nee.
We geven het op.
Abdelaziz heeft een limousine getekend.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie