Diva Dichtbij

Geplaatst op juni 5, 2013

Ebon Heath

Goede initiatieven groeien vanzelf, zo lijkt het. En altijd begint het met één persoon. Dit verhaal begint met Pieternel van Amelsvoort, een Diva. Die keer dat ik haar op TV zag, zat ik in tranen op de bank. Het intense contact, tussen Pieternel en een aan de rolstoel gekluisterde oudere man. Zijn ogen, die blik in zijn ogen zal ik nimmer vergeten. Het volgende moment staat Pieternel te zingen bij een oude dame met dementie. Haar man is er ook bij. De Diva had de volledige aandacht en ze kreeg het voor elkaar. De oudjes waagden samen een voorzichtige dans. De liefde spetterde van de buis. Toen sprongen bij mij de leidingen. Nu weer.
Dementie is zo’n verschrikkelijke ziekte. Iemand van wie je houdt op zo’n manier zien vertrekken is ontzettend, ontzettend … Welk woord past hier. Ik weet het niet, geen woord is erg genoeg.
Het leek of de man en zijn vrouw voor het laatst zo samen dansten. Misschien was hij haar al maanden kwijt. Maar nu was ze er weer even. Wat een cadeau was dat voor beiden, ze straalden. Ik was voorgoed een fan van Pieternel. Kon ik zingen en acteren dan sloot ik me vandaag nog aan bij Diva’s Dichtbij. Want inmiddels zijn er zes Diva’s en één Divo. Dit jaar verzorgen ze samen ruim 200 optredens. Wat een groei in vier jaar tijd. Zo gaat dat met goede initiatieven.

Ik herinner me levendig hoe ik als twintiger mijn oma opzocht in de gesloten afdeling van Sonnedael in Utrecht. Ik studeerde daar en pakte makkelijk even de fiets voor een rit naar Overvecht. Wat was ik in paniek, die keer dat oma met een probleem worstelde en letterlijk tegen de muren opliep. Wat machteloos was ik, hoe zal ik daar gestaan hebben. Kijkend naar mijn verwarde oma vol pijn. Twintig jaar en zonder ervaring met ziekte of pijn. De verzorgster die ik aanschoot zag het alarm op mijn gezicht. Ze kwam direct in actie, maar toch zoveel te laat.
Hoe anders kon een bezoek aan oma ook verlopen. Dan gingen we buiten een stukje wandelen, even uit die naargeestige ruimte de zon in. De mooiste herinnering uit die laatste periode bewaar ik aan de donderdagochtend. Om elf uur ging de muziek aan, mensen verzamelden zich in het zaaltje en dan werd er gedanst in een flinke kring.De paar bezoekers deden ook mee. Oma glom en zong met de liederen mee. Ik had een vanzelfsprekende reden om haar vast te houden. Het was een Diva-ervaring in het klein.

En omdat ik niet kan zingen ga ik een spaaractie op touw zetten. Want Diva’s kosten geld en ik heb nog een andere oma in Utrecht. In 2014 wordt zij honderd. Tegen die tijd heb ik vast genoeg gespaard.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie